“BEELDEN ZIJN ER DOOR MATERIE”
Beschouwing van het werk van Bert van Loo leidt tot de stelling: ‘beelden zijn er door materie'.

Dat lijkt heel vanzelfsprekend, maar in de wereld van de hedendaagse kunst overheerst het slechts schijnbare z.g. virtuele beeld. Materie, materiaal is vandaag de dag volledig ondergeschikt aan de geest en slechts een hulpmiddel om een idee te verwezenlijken. Momenteel treffen we een overvloed van ‘beelden' aan, die bestaan uit woorden. Zo is het niet bij beelden van Van Loo; in zijn werk wordt de kracht en schoonheid van het materiaal optimaal gebruikt en worden woorden overbodig. De titels van zijn beelden - zeer summier - verwijzen slechts zijdelings naar de inhoud.

Materiaal is gestolde geschiedenis.
Zoals het herfstblad ons verteld over de wind en de regen, maar ook over lente en zomer. Zoals een stuk hout ons verteld over het leven, jaar voor jaar, zo is elk materiaal historisch verbonden aan een reeks betekenissen die door de tijd heen veranderen.

De beelden van Bert van Loo ontstaan weloverwogen, stap voor stap. Met kennis van zaken worden weerbarstige materialen naar zijn hand gevormd. In de huid, de vorm en de kleur van al zijn beelden voel je het ontstaansproces mee. Het uiteindelijke resultaat is concreet, maar raadselachtig tegelijk.

Ooit vertelde de filosoof Cornelis Verhoeven aan literair criticus Kees Fens, dat hij uren kon luisteren naar het geluid van ruisende bladeren. Verhoeven hield van stilte, misschien nog meer dan van gesproken taal. In zijn onlangs verschenen boek “Dierbare Woorden”, waarin hij schijnbaar versleten woorden onder een vergrootglas legt, schreef hij over het woord ZWIJGEN.

“Het zwijgen is op zijn mooist en meest communicatief wanneer het een gezamenlijk zwichten is voor de superieure werkelijkheid die alle gepraat overbodig maakt”.

Zo is het ook met de beelden van Bert van Loo.
Concrete werkelijkheid en zuivere materie, die geen gepraat en nauwelijks een titel nodig hebben.
Beelden die veel te zeggen hebben, als u kunt luisteren naar de taal van de materie.

Met dank aan Roel Teeuwen